Ken je het fenomeen van de bijna lege tandpastatube? Hoe verbazingwekkend lang je daar nog mee kan doen? Dan weet je ook dat er een dag komt dat het echt op is.
Toen ik negen jaar geleden besloot om voor mezelf te beginnen, wilde ik mijn werkplezier terug. Het was het beste besluit in mijn leven tot dan toe. Sindsdien heb ik in mijn eigen praktijk meer dan 1200 patiënten behandeld. Mensen met een bipolaire stoornis, persoonlijkheidsproblematiek vaak in combinatie met stemmingsklachten, ontwikkelingsstoornissen (ADHD en autisme spectrum stoornissen) en complex trauma. Ik deed (bijna) altijd de complete behandeling in mijn eentje: pillen en praten, psychotherapie, het betrekken van het systeem, de crises – ook buiten kantoortijden. Daarnaast zag ik ruim 1000 patiënten voor een eenmalige consultatie voor huisartsen en psychologen. Vaak omzeilden we daar een wachtlijst mee en kon de behandelaar weer even verder met een concreet plan.
De eerste zeven jaar ging dit prima. Hoewel de problematiek van mijn patientenpopulatie eigenlijk te zwaar is voor een vrijgevestigde eenpitter, genoot ik van mijn werk en had ik een goede balans. Maar de coronapandemie met alle consequenties in de maatschappij, de niet te stoppen stroom van mensen die een psychiater zoeken, het gedoe met verzekeraars… het breekt me op.
Na een week vakantie voelde ik dat ik niet gewoon een beetje overbelast ben. Ik heb jarenlang structureel te veel en te hard gewerkt. Mijn geheugen- en concentratieproblemen zijn de afgelopen jaren steeds erger geworden. Ik kan en wil dat niet langer volhouden.
Om los te komen van de last op mijn schouders heb ik tijd en ruimte nodig. Daarom ga ik mijn praktijk sluiten. De komende zeven maanden gebruik ik om de lopende behandelingen rustig af te ronden of over te dragen. Vanaf juli 2023 neem ik een sabbatical van tenminste een half jaar.
Het is een groot en ingrijpend besluit dat me weemoedig stemt. Maar ik voel ook opluchting. Omdat ik stop met volhouden. Met altijd eerst aan de ander denken. Met geloven dat ik geen keuze heb. Tegelijkertijd verheug ik me op de ruimte voor nieuwe dingen. Of ik weer terugkeer als psychiater weet ik nu nog niet. Wel dat ik blijf schrijven. Materiaal genoeg.